A nadzieja nie zawodzi… cz. 3

Chrystus naszą nadzieją

Kontynuujemy rozważanie na temat nadziei, nadziei która nie zawodzi, ponieważ jest właściwie ulokowana w osobie Pana Jezusa. Paweł pisze do swojego „syna w wierze” Tymoteusza; „Paweł, apostoł Chrystusa Jezusa z rozkazu Boga, Zbawiciela naszego, i Chrystusa Jezusa, nadziei naszej, do Tymoteusza, prawowitego syna w wierze: Łaska, miłosierdzie i pokój od Boga Ojca i Chrystusa Jezusa, Pana naszego.” 1 Tymoteusza 1:1,2

„Prawdziwa to mowa i warta chętnego przyjęcia; gdyż trudzimy się i walczymy dlatego, że położyliśmy nadzieję w Bogu żywym, który jest Zbawicielem wszystkich ludzi, zwłaszcza wierzących. To głoś i tego nauczaj.” 1 Tymoteusza 4:9-11

Ludzie pokładają nadzieję nie zawsze we właściwych rzeczach; w bogactwie, w zdrowym trybie życia, wykształceniu, w swoich znajomościach, zawieranych sojuszach, w innych ludziach. Jest to jednak najczęściej złudna i daremna nadzieja. Nadzieja która bardzo często zawodzi i jest powodem do wstydu.

„Bogaczom tego świata nakazuj, ażeby się nie wynosili i nie pokładali nadziei w niepewnym bogactwie, lecz w Bogu, który nam ku używaniu wszystkiego obficie udziela, ażeby dobrze czynili, bogacili się w dobre uczynki, byli hojni i chętnie dzielili się z innymi, gromadząc sobie skarb jako dobry fundament na przyszłość, aby dostąpić żywota prawdziwego. 1 Tymoteusza 6:17-19

O nadziei apostoł Paweł pisze we wstępie swoich listów do drogich mu osób. Paweł, sługa Boży, apostoł Jezusa Chrystusa w służbie wiary wybranych Bożych i w służbie poznania prawdy, która jest zgodna z pobożnością, w nadziei żywota wiecznego, przyobiecanego przed dawnymi wiekami przez prawdomównego Boga, a objawionego we właściwym czasie w Słowie zwiastowania, które zostało mi powierzone z rozkazu Boga, Zbawiciela naszego” Tytusa 1:1-3

Trzymajmy się niewzruszenie nadziei

Nadzieję trzeba pielęgnować, żywić nadzieję to jakby ją odżywiać, karmić by żyła. W oczekiwanie czegoś lub kogoś człowiek zawsze angażuje swoje emocje. Każdemu oczekiwaniu towarzyszy tęsknota, niecierpliwość, podekscytowanie. Powinniśmy zachowywać, nadzieję i sprawić by nam ciągle przyświecała w ciemnych miejscach. Nie pielęgnowanie nadziei prowadzi do ociężałości w wierze.

”Albowiem objawiła się łaska Boża, zbawienna dla wszystkich ludzi, nauczając nas, abyśmy wyrzekli się bezbożności i światowych pożądliwości i na tym doczesnym świecie wstrzemięźliwie, sprawiedliwie i pobożnie żyli, oczekując błogosławionej nadziei i objawienia chwały wielkiego Boga i Zbawiciela naszego, Chrystusa Jezusa,” Tytusa 2: 11-13

”Ale gdy się objawiła dobroć i miłość do ludzi Zbawiciela naszego, Boga, zbawił nas nie dla uczynków sprawiedliwości, które spełniliśmy, lecz dla miłosierdzia swego przez kąpiel odrodzenia oraz odnowienie przez Ducha Świętego, którego wylał na nas obficie przez Jezusa Chrystusa, Zbawiciela naszego, abyśmy, usprawiedliwieni łaską jego, stali się dziedzicami żywota wiecznego, którego nadzieja nam przyświeca.” Tytusa 3:4-7

„Wszak i Mojżesz był wierny jako sługa w całym domu jego, aby świadczyć o tym, co miało być powiedziane, lecz Chrystus jako syn był ponad domem jego; a domem jego my jesteśmy, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszenie ufność i chwalebną nadzieję. Hebrajczyków 3: 5,6

„Pragniemy zaś, aby każdy z was okazywał tę samą gorliwość dla zachowania pełni nadziei aż do końca, abyście się nie stali ociężałymi, ale byli naśladowcami tych, którzy przez wiarę i cierpliwość dziedziczą obietnice. Hebrajczyków 6:11,12

Trzymajmy się nadziei jako kotwicy duszy

„Również Bóg, chcąc wyraźniej dowieść dziedzicom obietnicy niewzruszoności swego postanowienia, poręczył je przysięgą, abyśmy przez dwa niewzruszone wydarzenia, co do których niemożliwą jest rzeczą, by Bóg zawiódł, my, którzy ocaleliśmy, mieli mocną zachętę do pochwycenia leżącej przed nami nadziei. Jej to trzymamy się jako kotwicy duszy, pewnej i mocnej, sięgającej aż poza zasłonę, gdzie jako poprzednik wszedł za nas Jezus Hebrajczyków 6:17-20

„Mając więc, bracia, ufność, iż przez krew Jezusa mamy wstęp do świątyni drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas poprzez zasłonę, to jest przez ciało swoje, oraz kapłana wielkiego nad domem Bożym, wejdźmy na nią ze szczerym sercem, w pełni wiary, oczyszczeni w sercach od złego sumienia i obmyci na ciele wodą czystą; trzymajmy się niewzruszenie nadziei, którą wyznajemy, bo wierny jest Ten, który dał obietnicę; Hebrajczyków 10:19-23

„Błogosławiony niech będzie Bóg i Ojciec Pana naszego Jezusa Chrystusa, który według wielkiego miłosierdzia swego odrodził nas ku nadziei żywej przez zmartwychwstanie Jezusa Chrystusa, ku dziedzictwu nieznikomemu i nieskalanemu, i niezwiędłemu, jakie zachowane jest w niebie dla was,” 1 Piotra 1:3,4

"Lecz Chrystusa Pana poświęcajcie w sercach waszych, zawsze gotowi do obrony przed każdym, domagającym się od was wytłumaczenia się z nadziei waszej,  lecz czyńcie to z łagodnością i szacunkiem. 1 Piotra 3: 15,16

"Umiłowani, teraz dziećmi Bożymi jesteśmy, ale jeszcze się nie objawiło, czym będziemy. Lecz wiemy, że gdy się objawi, będziemy do niego podobni, gdyż ujrzymy go takim, jakim jest.  I każdy, kto tę nadzieję w nim pokłada, oczyszcza się, tak jak On jest czysty. 1 Jana 3:

Nadzieja jest ważnym fundamentem naszego duchowego życia. Na koniec naszych rozważań tematu nadziei przeczytajmy wiersz z 1 Koryntian 13:13

"Teraz więc pozostaje wiara, nadzieja,
miłość, te trzy; lecz z nich największa jest miłość."

A nadzieja nie zawodzi… cz. 2

Bóg nadzieją Izraela

Nadzieja, wyczekiwanie Pana, szukanie Jego oblicza w ST były wartościami i tęsknotami dziedzicznymi, przekazywanymi z pokolenia na pokolenie. Szczególnie w czasie zasłużonej niewoli. Prorocy byli dla Izraela mężami nadziei. Mieli tę nadzieję, która nie zawodzi i nie przynosi wstydu. Motorem napędzającym nadzieję są obietnice. Boże obietnice. Jest ich wiele w Biblii.

Prorok Izajasz pisał; „Tylko Pana Zastępów miejcie za Świętego, niech On będzie waszą bojaźnią i On waszym lękiem! (…) Zabezpieczę świadectwo, zapieczętuję naukę w moich uczniach. I będę wyczekiwał Pana, który zakrywa swoje oblicze przed domem Jakuba, i w nim będę pokładał nadzieję.” Izajasza 8:13,16.17

„Jeszcze będą mówić do twoich własnych uszu twoje dzieci, których cię pozbawiono: Za ciasne jest dla mnie to miejsce, dodaj mi jeszcze, abym miał gdzie mieszkać! Wtedy sama pomyślisz w swoim sercu: Kto mi tych zrodził? Przecież ja byłam bezdzietna i niepłodna, wygnana i odepchnięta? Tych więc kto wychował? Przecież ja pozostałam sama, skąd więc ci pochodzą? Tak mówi Wszechmogący Pan: Oto Ja podniosę moją rękę w stronę narodów i wysoko zatknę mój sztandar dla ludów; i przyniosą w swoich objęciach twoich synów, a twoje córki będą nieść na ramionach. Wtedy poznasz, że ja jestem Pan i że nie zawiodą się ci, którzy we mnie pokładają nadzieję. (…) I pozna każdy człowiek, że Ja, Pan, Mocarz Jakubowy, jestem twoim Zbawcą i Odkupicielem. Izajasza 49:20-25

„O, nadziejo Izraela, jego Wybawco w czasach niedoli!” Jeremiasza 14:8

„Nie pogardź nami przez wzgląd na twoje imię, nie dopuść do zbezczeszczenia tronu twojej chwały; wspomnij, a nie zrywaj twojego przymierza z nami! Czy są między bożyszczami narodów takie, które by spuszczały deszcz? Albo czy niebiosa same dają ulewny deszcz? Czy to nie raczej Ty, Panie, Boże nasz? W tobie pokładamy nadzieję, gdyż Ty czynisz to wszystko.” Jeremiasza 14:21,22

„Nadziejo Izraela, Panie! Wszyscy, którzy cię opuszczają, będą zawstydzeni, a ci, którzy od ciebie odstępują, będą zapisani na piasku, gdyż opuścili Pana, źródło wód żywych!” Jeremiasza 17:13

Teraz chciałbym zwrócić uwagę na jeden fragment, który jest bardzo często wyrywany z kontekstu i błędnie używany przez zwolenników ewangelii sukcesu. W tym fragmencie owszem jest mowa o nadziei, o dobrych myślach Pana względem swojego ludu, ale zwróć uwagę, że są to słowa, wypowiedziane przed siedemdziesięcioletnią niewolą.

”Bo tak mówi Pan: Gdy upłynie dla Babilonu siedemdziesiąt lat, nawiedzę was i spełnię na was swoją obietnicę, że sprowadzę was z powrotem na to miejsce. Albowiem ja wiem, jakie myśli mam o was - mówi Pan - myśli o pokoju, a nie o niedoli, aby zgotować wam przyszłość i natchnąć nadzieją. Gdy będziecie mnie wzywać i zanosić do mnie modły, wysłucham was.” Jeremiasza 29:10-12

„To biorę sobie do serca i w tym moja nadzieja, niewyczerpane są objawy łaski Pana, miłosierdzie jego nie ustaje. Każdego poranku objawia się na nowo, wielka jest wierność twoja. Pan jest moim działem, mówi dusza moja, dlatego w nim mam nadzieję. Dobry jest Pan dla tego, kto mu ufa, dla duszy, która go szuka.” Lamentacje Jeremiasza 3:21-25

W Nowym Testamencie jako pierwszy wiersz z wyrazem nadzieja jest zapisany w Mateusza 12:21, mówi on o czasie, w którym to „w imieniu Jezusa narody pokładać będą nadzieję.”

Dobra nowina pełna nadziei

Później w Dziejach Apostolskich czytamy o Pawle, który przed Radą Najwyższą wyznaje, że jest sądzony z powodu nadziei i zmartwychwstania. Dzieje Ap. 23:6. Podobne wyznanie o nadziei składa Paweł przed Feliksem; „To jednak wyznaję przed tobą, że służę ojczystemu Bogu zgodnie z tą drogą, którą oni nazywają sektą, wierząc we wszystko, co jest napisane w zakonie i u proroków, pokładając w Bogu nadzieję, która również im samym przyświeca, że nastąpi zmartwychwstanie sprawiedliwych i niesprawiedliwych.” Dzieje 24:14,15 Następnie gdy staje przed królem Agrypą, o czym mówi ? Mówi o nadziei, którą ulokował w Bogu, o nadziei dla Izraela, nadziei która nie zawodzi.

”A teraz stoję przed sądem, ponieważ pokładam nadzieję w obietnicy, danej przez Boga ojcom naszym, której spełnienia spodziewa się dostąpić naszych dwanaście pokoleń, modląc się żarliwie dniem i nocą. Z powodu tej nadziei oskarżają mnie Żydzi, o królu!” Dzieje 26:6,7

O nadziei sporo jest w Liście do Rzymian, napisałem o tym w poprzednim rozważaniu. Widzimy, że apostoł Paweł był człowiekiem nadziei, był przepełniony nią i głosił tę nadzieję innym. To była jego ewangelia. Dobra nowina pełna nadziei.  Zobaczmy co jeszcze napisał na ten temat w innych listach.

W 1 Koryntian 15: 19, 20 czytamy; „Jeśli tylko w tym życiu pokładamy nadzieję w Chrystusie, jesteśmy ze wszystkich ludzi najbardziej pożałowania godni. A jednak Chrystus został wzbudzony z martwych i jest pierwiastkiem tych, którzy zasnęli.”

Następnie w 2 Koryntian 1: 8-10 mamy zapisane piękne świadectwo Pawła; „Nie chcemy bowiem, abyście nie wiedzieli, bracia, o utrapieniu naszym, jakie nas spotkało w Azji, iż ponad miarę i ponad siły nasze byliśmy obciążeni tak, że nieomal zwątpiliśmy o życiu naszym; doprawdy, byliśmy już całkowicie pewni tego, że śmierć nasza jest postanowiona, abyśmy nie na sobie samych polegali, ale na Bogu, który wzbudza umarłych, który z tak wielkiego niebezpieczeństwa śmierci nas wyrwał i wyrwie; w nim też nadzieję pokładamy, że i nadal wyrywać będzie,”; „Albowiem to, co niegdyś miało chwałę, teraz nie ma chwały z powodu chwały, która tamtą przewyższa. Jeśli bowiem chwałę miało to, co przemija, daleko więcej jaśnieje w chwale to, co trwa. Mając więc taką nadzieję, bardzo śmiało sobie poczynamy,” 2 Koryntian 3: 10-12

”Albowiem my w Duchu oczekujemy spełnienia się nadziei usprawiedliwienia z wiary,” Galicjan 5:5

Byście wiedzieli, jaka jest nadzieja, do której was powołał

”Aby Bóg Pana naszego Jezusa Chrystusa, Ojciec chwały, dał wam Ducha mądrości i objawienia ku poznaniu jego, i oświecił oczy serca waszego, abyście wiedzieli, jaka jest nadzieja, do której was powołał, i jakie bogactwo chwały jest udziałem świętych w dziedzictwie jego, i jak nadzwyczajna jest wielkość mocy Jego wobec nas, którzy wierzymy dzięki działaniu przemożnej siły jego, jaką okazał w Chrystusie, gdy wzbudził go z martwych i posadził po prawicy swojej w niebie.” Efezjan 1:17-20

W liście do Efezjan 2:11-13 czytamy o tym, że bezbożny człowiek żyjący w konflikcie z Panem Bogiem i z dala od Niego, nie ma nadziei; „Przeto pamiętajcie o tym, że wy, niegdyś poganie w ciele, nazywani nieobrzezanymi przez tych, których nazywają obrzezanymi na skutek obrzezki, dokonanej ręką na ciele, byliście w tym czasie bez Chrystusa, dalecy od społeczności izraelskiej i obcy przymierzom, zawierającym obietnicę, nie mający nadziei i bez Boga na świecie. Ale teraz wy, którzy niegdyś byliście dalecy, staliście się w Chrystusie Jezusie bliscy przez krew Chrystusową.”

Kolejne świadectwo Pawła, dotyczące nadziei która nie przynosi wstydu, zapisane jest w liście do Filipian 1:19 -21; „Wiem bowiem, że przez modlitwę waszą i pomoc Ducha Jezusa Chrystusa wyjdzie mi to ku wybawieniu, według oczekiwania i nadziei mojej, że w niczym nie będę zawstydzony, lecz że przez śmiałe wystąpienie, jak zawsze, tak i teraz, uwielbiony będzie Chrystus w ciele moim, czy to przez życie, czy przez śmierć. Albowiem dla mnie życiem jest Chrystus, a śmierć zyskiem.”

„Dziękujemy Bogu, Ojcu Pana naszego, Jezusa Chrystusa, zawsze gdy się za was modlimy, bo usłyszeliśmy o wierze waszej w Chrystusie Jezusie i o miłości, jaką żywicie dla wszystkich świętych, dla nadziei, która jest przygotowana dla was w niebie; o niej to słyszeliście już przedtem w ewangelicznym Słowie prawdy,” ; „ I was, którzy niegdyś byliście mu obcymi i wrogo usposobionymi, a uczynki wasze złe były, teraz pojednał w jego ziemskim ciele przez śmierć, aby was stawić przed obliczem swoim jako świętych i niepokalanych, i nienagannych, jeśli tylko wytrwacie w wierze, ugruntowani i stali, i nie zachwiejecie się w nadziei, opartej na ewangelii, którą usłyszeliście, która jest zwiastowana wszelkiemu stworzeniu pod niebem, a której ja, Paweł, zostałem sługą.”; „Tego Kościoła sługą zostałem zgodnie z postanowieniem Boga, powziętym co do mnie ze względu na was, abym w pełni rozgłosił Słowo Boże, tajemnicę, zakrytą od wieków i od pokoleń, a teraz objawioną świętym jego. Im to chciał Bóg dać poznać, jak wielkie jest między poganami bogactwo chwały tej tajemnicy, którą jest Chrystus w was, nadzieja chwały. Jego to zwiastujemy, napominając i nauczając każdego człowieka we wszelkiej mądrości, aby stawić go doskonałym w Chrystusie Jezusie.” Kolosan1:3-5; 21-23; 25-28

W listach do Tesaloniczan Paweł zachęca by być wytrwałym w nadziei pokładanej w Bogu, by być dla siebie nawzajem nadzieją, radością i koroną chwały i aby się nie smucić jak ci, którzy nie mają nadziei. Paweł wskazuje na Pana Boga, który nas umiłował, dał pocieszenie wieczne i dobrą nadzieję z łaski. 1 Tesaloniczan 1:3; 2:19; 4:13; 2 Tesaloniczan 2:16,17

Ciekawa myśl na temat nadziei jest zapisana w 1 Tesaloniczan 5:8-9; ”My zaś, którzy należymy do dnia, bądźmy trzeźwi, przywdziawszy pancerz wiary i miłości oraz przyłbicę nadziei zbawienia. Gdyż Bóg nie przeznaczył nas na gniew, lecz na osiągnięcie zbawienia przez Pana naszego Jezusa Chrystusa,”

c.d.n

A nadzieja nie zawodzi… cz. 1

Greckie słowo 'elpida'  oznacza  nadzieję, oczekiwanie, spodziewanie się spełnienia w przyszłości czegoś pożądanego i ufność, że to się spełni, urzeczywistni.  Przeciwieństwem nadziei jest beznadzieja rodząca obawy.  Słowo nadzieja w języku polskim pochodzi od zwrotu; na-dejaty sę stawać się, podziewać się, dziać się. Nadzieja jest przekonaniem, że to o czym myślimy, mówimy, planujemy, marzymy urzeczywistni się, zdarzy się w przyszłości. Nadzieja dotyczy przyszłości.

Nadzieja uzupełnia definicję wiary. Bo wiara jest teraźniejszą pewnością z jednej strony, i ufnym spodziewaniem się czegoś w przyszłości (nadzieją) z drugiej strony.
W Piśmie Świętym począwszy od Psalmów jest wiele fragmentów mówiących o błogosławionej nadziei, o tym, że dobrze jest pokładać nadzieję w Panu, żyć nią na co dzień. Dzisiaj nie wyczerpię tematu nadziei, bo jest on bardzo szeroki. Postaram się w trzech kolejnych rozważaniach napisać coś więcej na ten temat.

W nadziei radośni

Nadzieja jest jednym z kluczowych pojęć w Liście do Rzymian.  W 4:18, czytamy, że miał ją Abraham, który  wbrew nadziei z powodu nadziei uwierzył. Następnie w 5:4,5 Paweł pisze, że wytrwałość rodzi wypróbowanie, a wypróbowanie nadzieję, która nie zawodzi, nie przynosi wstydu.

Nadzieja jest ważnym tematem w ósmym rozdziale, w którym jest mowa, o nadziei uwolnienia od skażenia;  „Bo stworzenie żarliwie oczekuje objawienia synów Boga.  Gdyż stworzenie zostało poddane marności, nie dobrowolnie, ale z powodu Tego, który je poddał, w nadziei,  Że i samo stworzenie zostanie uwolnione z niewoli skażenia  do wolności chwały dzieci Boga.”

Dalej Paweł pisze; „A nie tylko ono, ale i my sami, którzy mamy pierwocinę Ducha, i my sami w sobie wzdychamy oczekując usynowienia, odkupienia naszego ciała.  Albowiem w tej nadziei jesteśmy zbawieni. A nadzieja widzialna nie jest nadzieją; bo ktoś, kto widzi, po co ma mieć nadzieję?  Ale jeśli mamy nadzieję na to, czego nie widzimy, to oczekujemy tego [spodziewamy się]  z wytrwałością.” Rzym. 8:19-21;  A w 12:12 zachęca nas abyśmy byli w tej naszej nadziei radośni, „radośni nadzieją”.

Następnie kilka myśli o nadziei mamy zapisanych w piętnastym rozdziale. Najpierw w Rzym. 15:4,  prosi abyśmy nadzieję czerpali z Pism, z pisanego Słowa Bożego, a w  15:12, 13,  pisze powołując się na Izajasza, że Pan Jezus jest źródłem nadziei dla pogan,  i o tym, że Pan Bóg jest Bogiem nadziei przez moc Ducha Świętego; „I ponownie Izajasz mówi: Będzie korzeń Jessego, który powstanie, aby władać poganami; w Nim poganie będą pokładać nadzieję. A Bóg nadziei niech was wypełni wszelką radością i pokojem w wierze, abyście obfitowali w nadziei przez moc Ducha Świętego.”

W tobie bowiem, Panie pokładam nadzieję

Barwną ilustrację nadziei podał Hiob, chociaż sam tracił nadzieję, napisał; „Drzewo może mieć nadzieję; choć jest ścięte, znowu się odradza, a jego pędy rosną dalej,  chociaż jego korzeń zestarzeje się w ziemi i jego pień obumiera w prochu,  to jednak, gdy poczuje wilgoć, puszcza pędy i gałęzie jak świeża sadzonka.” Hioba 14:7-9

Księga Psalmów przepełniona jest nadzieją. Zwrotem który bardzo często się powtarza jest; „w Panu pokładam nadzieję.”; złóż nadzieję w Bogu”.  Ta nadzieja nie zawodzi, nigdy nie przyniesie wstydu, nie jest daremna.

„Boże mój! Tobie ufam. Obym nie zaznał wstydu! Niech wrogowie moi nie radują się z mego powodu!  Zaiste, wszyscy, którzy nadzieję pokładają w tobie, nie zaznają wstydu. Zaznają wstydu ci, co bez przyczyny nie dochowują wiary.” Psalm 25:2,3

„Ja jednak wierzę, że ujrzę dobroć Pana W krainie żyjących.  Miej nadzieję w Panu! Bądź mężny i niech serce twoje będzie niezłomne! Miej nadzieję w Panu!” Psalm 27: 13,14

„Bądźcie mocni! A serce wasze niech będzie dzielne, Wy wszyscy, którzy macie nadzieję w Panu.” Psalm 31:25

„Dusza nasza oczekuje Pana, On pomocą naszą i tarczą naszą.  W nim bowiem raduje się serce nasze, Bo zaufaliśmy jego świętemu imieniu.  Niech spocznie na nas łaska twoja, Panie, Ponieważ w tobie mamy nadzieję!” Psalm 33:20-21

„W tobie bowiem, Panie, pokładam nadzieję moją; Ty odpowiadasz, Panie, Boże mój!” Psalm 38:16

„Jedynie w Bogu jest uciszenie duszy mojej, Bo w nim pokładam nadzieję moją!  Tylko On jest opoką moją i zbawieniem moim, Twierdzą moją, przeto się nie zachwieję.” Psalm 62:6,7

„Tyś bowiem nadzieją moją, Panie, Boże, Tyś ufnością moją od młodości mojej.  Tyś był podporą moją od urodzenia, Tyś pomocą moją od łona matki mojej: O tobie zawsze mówi moja pieśń pochwalna.” Psalm 71:5,6

”Lecz moim szczęściem być blisko Boga. Pokładam w Panu, w Bogu nadzieję moją.” Psalm 73:28

”Aby poznało go następne pokolenie, A synowie, którzy się urodzą, Znów opowiadali go dzieciom swoim:  Że mają pokładać nadzieję w Bogu i nie zapominać o dziełach Bożych, Lecz strzec przykazań jego;” Psalm 78:6,7

„W Panu pokładam nadzieję, Dusza moja żyje nadzieją.” Psalm 130:5; „Panie, do ciebie wołam. Rzekłem: Tyś moją nadzieją,”  Psalm 142:6

W Psalmach 119:43, 74; 106:13 czytamy również, że  powinniśmy pokładać nadzieję w Słowie Bożym, w prawach Bożych,  a także w poradach pochodzących od Pana Boga, a autor Księgi Przysłów pisze; „Niech twoje serce nie zazdrości grzesznikom, lecz niech zawsze zabiega o bojaźń Pana,  bo wtedy jest przed tobą przyszłość i twoja nadzieja nie zawiedzie.” Przysłów 23:17,18

c.d.n.