czwartek, 19 lipca 2018

A zatem nie zależy TO od woli człowieka

Jeszcze raz wrócimy do fragmentu z Rzymian 9: 15,16 "Mówi bowiem do Mojżesza: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, a zlituję się, nad kim się zlituję. A zatem nie zależy TO od woli człowieka, ani od jego zabiegów, lecz od zmiłowania Bożego."

Co jest nie zależne od woli człowieka? Boże zmiłowanie jest niezależne od jakiejkolwiek działalności i starań człowieka. Bożego zmiłowania nie można na Bogu wymóc, zasłużyć sobie na nie. Dalej musimy postawić sobie pytanie; KOGO dotyczy w tym fragmencie owo Boże zmiłowanie? Z kontekstu widzimy, ze dotyczy to grupy ludzi - POGAN.

"Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości;  wy, którzy niegdyś byliście nie ludem, teraz jesteście ludem Bożym, dla was niegdyś nie było zmiłowania, ale teraz zmiłowania dostąpiliście." 1 List Piotra 2:9-10

W tym fragmencie z dziewiątego rozdziału listu do Rzymian, absolutnie nie ma mowy o zbawieniu czy potępieniu pojedynczego człowieka. Nie jest też napisane, że Bóg przeznacza i potępia kogo chce potępić. Ten fragment nie mówi też nic o tym, że Bóg przestał miłować Izraela. Wiele proroctw biblijnych wyraźnie mówi, że zatwardziałość przyszła na część Izraela aż DO CZASU. Wierzę, że jeszcze przed nami wzniosły moment w historii, gdy Pan Bóg okaże zmiłowanie wobec narodu wybranego.

"Pan jednak okazał im łaskę i zmiłował się nad nimi, i zwrócił się znowu ku nim przez wzgląd na swoje przymierze z Abrahamem." 2 Królewska 13:23

"Panie! Wstyd nam, naszym królom, naszym książętom i naszym ojcom, bo zgrzeszyliśmy przeciwko tobie. U Pana, Boga naszego, jest zmiłowanie i przebaczenie, gdyż zbuntowaliśmy się przeciwko niemu i nie słuchaliśmy głosu Pana, Boga naszego, by postępować według jego wskazań, które nam dał przez swoje sługi, proroków." Daniela 9:8-10

"Zgromadźcie lud, poświęćcie zebranie, zbierzcie starszych, zgromadźcie dzieci i niemowlęta! Niech oblubieniec wyjdzie ze swej komory, a oblubienica ze swej komnaty! Niech kapłani, słudzy Pana, zapłaczą między przedsionkiem a ołtarzem i mówią: Zmiłuj się nad swoim ludem, Panie, i nie wystawiaj na hańbę swojego dziedzictwa, aby poganie szydzili z niego! Dlaczego mają mówić wśród pogańskich ludów: Gdzie jest ich Bóg? Wtedy Pan zapłonął gorliwością o swoją ziemię i zmiłował się nad swoim ludem. Joela 2:16-18

Z jaką sytuacją w Rzymie Paweł miał do czynienia? Żydzi twierdzą, że poganie nie mają prawa być umiłowanym ludem Bożym, z kolei poganie mówią Żydzi nie dostąpią już Bożego zmiłowania. A Paweł pisze; „Cóż więc powiemy? Bóg jest niesprawiedliwy? Z całą pewnością nie !”

środa, 18 lipca 2018

Rozdział 9:30-33

"Cóż tedy powiemy? To, że poganie, którzy nie dążyli [szukali, tropili] do sprawiedliwości, sprawiedliwości dostąpili [uchwycili się], sprawiedliwości, która jest z wiary; a Izrael, który dążył [tropił, szukał] do sprawiedliwości z zakonu, do sprawiedliwości z zakonu nie doszedł. Dlaczego? Dlatego, że było to nie z wiary, lecz jakby z uczynków; potknęli się oni o kamień obrazy [potknięcia się], jak napisano: Oto kładę na Syjonie Kamień obrazy [potknięcia się] i skałę zgorszenia, a kto w niego uwierzy, nie będzie zawstydzony."


Pan Jezus powiedział; "Rzecze im Jezus: Czy nie czytaliście nigdy w Pismach: Kamień, który odrzucili budowniczowie, stał się kamieniem węgielnym; Pan to sprawił i to jest cudowne w oczach naszych? Dlatego powiadam wam, że Królestwo Boże zostanie wam zabrane, a dane narodowi, który będzie wydawał jego owoce. I kto by upadł na ten kamień, roztrzaska się, a na kogo by on upadł, zmiażdży go. A gdy arcykapłani i faryzeusze wysłuchali jego podobieństw, zrozumieli, że o nich mówi." Mateusza 21:31

Kiedy Paweł pisze o naczyniach gotowych, przeznaczonych na zagładę i naczyniach zmiłowania, nie ma na myśli pojedynczych ludzi. To jest bardzo ważne w zrozumieniu błędów nauki o predestynacji. Jest tam mowa o narodzie wybranym i o ludzie Bożym. Wybór Izraela nie wynikał z jakiś szczególnych zabiegów ludzi, ale z postanowienia Bożego. Podobnie jest z wyborem, powołaniem, zaproszeniem pogan [narodów], aby byli umiłowanym ludem Bożym.. Nie wynika to z chęci, pragnienia, zasług ani Żydów, ani pogan, ale tylko i wyłącznie ze zmiłowania Bożego. Żydom nie odpowiadała taka sytuacja, wiedli spór z Bogiem. Uważali, że w tej koncepcji jest jakaś niesprawiedliwość ze strony Boga. Sprzeczali się z Pawłem.

Kamień potknięcia

Czy zdarzyło się Tobie potknąć o kamień? O wiele razy, szczególnie na górskich szlakach i na nierównej drodze. Dlaczego tak się dzieje? Dlatego, że jesteśmy nieuważni, nie koncertujemy się na drodze którą idziemy.

Podobnie było z Żydami, nie koncertowali się dostatecznie na drodze którą podążali, nie zwracali uwagę na proroctwa, które w wyraźny sposób zapowiadały przyjście i dzieło Mesjasza. Żydzi skoncentrowali się na tradycji, na Zakonie, na ojcach, na sprawiedliwości, na obłudnej moralności, tak mocno, że nie dostrzegli na swojej drodze Kamienia Węgielnego, potknęli się o Niego i upadli. Kamień węgielny to bardzo ważny kamień w narożu ściany wieńcowej, na którym opiera się węgieł ściany. Pan Bóg na równej drodze podłożył ważny kamień, który mógł zwieńczyć dzieło, ale religijni Żydzi nie dostrzegli tego daru, potknęli się, a kamień wyrzucili na pobocze swojej historii. "bo nie znając usprawiedliwienia, które pochodzi od Boga, a własne usiłując ustanowić, nie podporządkowali się usprawiedliwieniu Bożemu. " Rzymian 10:3

O ten kamień nie potknął się stary człowiek Symeon, który wyczekiwał pociechy Izraela; "I błogosławił im Symeon, i rzekł do Marii, matki jego: Oto ten przeznaczony jest, aby przezeń upadło i powstało wielu w Izraelu, i aby był znakiem, któremu się sprzeciwiać będą, i aby były ujawnione myśli wielu serc; także twoją własną duszę przeniknie miecz." Łukasza 2:34,35

I będzie wam świętością i kamieniem obrazy, i skałą potknięcia

Paweł w tym fragmencie dokonuje kompilacji kilku wierszy z proroctwa Izajasza; "Tylko Pana Zastępów miejcie za Świętego, niech On będzie waszą bojaźnią i On waszym lękiem! I będzie wam świętością i kamieniem obrazy, i skałą potknięcia dla obydwu domów Izraela, sidłem i siecią dla mieszkańców Jeruzalemu. I wielu potknie się o nie i upadną, i potłuką się, i będą usidleni i schwytani. Zabezpieczę świadectwo, zapieczętuję naukę w moich uczniach." Izajasza 8:13-16; "Dlatego tak mówi Wszechmocny, Pan: Oto Ja kładę na Syjonie kamień, kamień wypróbowany, kosztowny kamień węgielny, mocno ugruntowany: Kto wierzy, ten się nie zachwieje." Izajasza 28:16

Poganie, którzy nie dążyli do sprawiedliwości, uchwycili sprawiedliwość; sprawiedliwość, która jest z wiary

Inaczej ma się sprawa z poganami. Musimy powiedzieć, że Żydzi z pogardą i wyższością odnosili się do pogan. Ukuli w tej intencji pogardliwe określenie goj. D. Wilkerson pisze, że hebrajskie słowo, od którego, pochodzi słowo poganie, narody odnosi się do symbolicznego słowa goj – czyli gromada pełzających żmij. Do pewnego czasu Ewangelia nawet przez Pana Jezusa była głoszona głównie do Żydów; "Tych dwunastu posłał Jezus, rozkazując im i mówiąc: Na drogę pogan nie wkraczajcie i do miasta Samarytan nie wchodźcie. Ale raczej idźcie do owiec, które zginęły z domu Izraela.” Mateusza 10:5-6

Wierzący z pogan zbudowali na wierze w Pana Jezusa, z radością przyjęli ten kamień, skałę i użyli za fundament. Nie budowali na uczynkach, nie na ojcach, tradycji, nie na zakonie. To co budowali w oparciu o Kamień Węgielny było świeże, żywe, szczere i spontaniczne.

"I wy sami jako kamienie żywe budujcie się w dom duchowy, w kapłaństwo święte, aby składać duchowe ofiary przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa.  Dlatego to powiedziane jest w Piśmie: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, kosztowny, A kto weń wierzy, nie zawiedzie się.  Dla was, którzy wierzycie, jest on rzeczą cenną; dla niewierzących zaś kamień ten, którym wzgardzili budowniczowie, pozostał kamieniem węgielnym,  ale też kamieniem, o który się potkną, i skałą zgorszenia; ci, KTÓRZY NIE WIERZĄ SŁOWU, potykają się oń, na co zresztą są przeznaczeni [wystawieni].  Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości;  wy, którzy niegdyś byliście nie ludem, teraz jesteście ludem Bożym, dla was niegdyś nie było zmiłowania, ale teraz zmiłowania dostąpiliście." 1 List Piotra 2:5-10

poniedziałek, 16 lipca 2018

Rozdział 9:25-29

"jak też u Ozeasza mówi: Nie mój lud nazwę moim ludem i tę, która nie była umiłowana, nazwę umiłowaną;  i będzie tak, że na tym miejscu, gdzie im powiedziano: Nie jesteście ludem moim - nazwani będą synami Boga żywego.  A Izajasz woła nad Izraelem: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, tylko resztka ocalona będzie;  bo Pan wykona wyrok [zakończy dzieło], rychło i w krótkim czasie na ziemi. [Doprowadzi bowiem dzieło do końca i skróci je w sprawiedliwości, ponieważ Pan skróci dzieło na ziemi].  I jak przepowiedział Izajasz: Gdyby Pan Zastępów nie pozostawił nam zarodzi [nasienia,resztki, potomstwa], stalibyśmy się jak Sodoma i bylibyśmy podobni do Gomory."


Paweł pisze o resztce z Izraela, że nie wszyscy z Izraela są Izraelem, oraz o naczyniach zmiłowania. Naczyniami zmiłowania są zarówno wierzący w Pana Jezusa Żydzi jak i poganie. Ci są nazwani, stali się przez wiarę w Chrystusa, ludem Bożym.

Żydzi o poganach zawsze myśleli z pogardą. Teraz ci którzy nie byli ludem, nie byli umiłowani stali się dziećmi Bożymi. To o czym pisze Paweł nie jest do zaakceptowania przez Żydów. Nawet wierzący Żydzi we wspólnotach w Rzymie mieli z tym problem. Mimo, że Pan ZAPOWIEDZIAŁ to przez proroków.

"I zasieję sobie lud w kraju, i zmiłuję się nad Niemiłowaną, i powiem do Nie-ludu: Ty jesteś moim ludem, a on powie: Boże mój!" Ozeasza 2:25

O tym ludzie nowym, świętym, umiłowanym pisał apostoł Piotr; "Ale wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście rozgłaszali cnoty tego, który was powołał z ciemności do cudownej swojej światłości;  wy, którzy niegdyś byliście nie ludem, teraz jesteście ludem Bożym, dla was niegdyś nie było zmiłowania, ale teraz zmiłowania dostąpiliście." 1 Piotra 2:9,10

Gdyby Pan Zastępów nie pozostawił nam RESZTKI

"Gdyby Pan Zastępów nie był nam pozostawił resztki, bylibyśmy jak Sodoma, podobni do Gomory." Izajasza 1:9

Te słowa z Izajasza cytuje Paweł. Idea resztki jest bardzo ważna i dobrze jest przyjrzeć się jej dokładniej. Czytamy, że ta resztka ma właściwości oczyszczające, filtrujące zło. Ma uświęcający wpływ na społeczeństwo, by nie stało się ono Sodomą i Gomorą. Jest zarodzią, z której powstanie nowa generacja.

Mamy tutaj pokazana ideę resztki, jaką zresztą widzimy w innych proroctwach. Idea ta jest dobrze znana w Słowie Bożym.. Pan Bóg w każdym okresie historii ma swoją resztkę, zachowuje ją w „połach swojej szaty” i od niej wychodzi upamiętanie i duchowe ożywienie dla każdej epoki, dla każdego pokolenia. Za dni Noego tylko osiem dusz ocalało przed topielą w wodach potopu. Z wielomilionowego tłumu tylko Jozue i Kaleb weszli do Ziemi Obiecanej. Potem za Gedeona Pan powiedział „Przez tych trzystu mężów, którzy chłeptali wodę, wybawię was. To była również Boża resztka. Dalej historia Ezdrasza i jego slowa; „Panie Boże Izraela, Ty jesteś sprawiedliwy, że chociaż resztka z nas ocalała, jak to jest dzisiaj. Oto stoimy przed Twoim obliczem splamieni winą, choć nie godzi się nam z tego powodu stać przed Twoim obliczem” Ezdr. 9:15 – tak modlił się Ezdrasz, a potem od tych pozostałych zaczęła się odnowa, wielkie ożywienie w Izraelu, choć i resztka nie była wolna od ognia. Kapłani z rodu Sadoka byli świętą resztką. Przeczytajcie 9 rozdział księgi proroka Ezechiela, mamy tam opis niezadowolonej resztki w Jerozolimie. O RESZTCE czytamy w wielu innych miejscach w proroctwach. Podam zaledwie kilka cytatów.

„I stanie się w owym dniu: Reszta Izraela i uratowani z domu Jakuba już nie będą opierać się na tym, który ich bije, lecz wiernie opierać się będą na Panu, Świętym Izraelskim. Resztka nawróci się, resztka Jakuba, do Boga Mocarza. Bo, choćby twój lud, Izraelu, był tak liczny jak piasek morski, tylko resztka z niego się nawróci. Zagłada jest postanowiona zgodnie z pełnią sprawiedliwości. Gdyż, jak jest postanowione, Wszechmocny, Pan Zastępów dokona zagłady na całej ziemi. ” Izajasza 10:20-23

„W owym dniu będzie Pan Zastępów ozdobną koroną i wspaniałym diademem dla resztki swojego ludu,” Izajasza 28:5; „A pozostała przy życiu resztka domu Judy znowu zapuści korzenie w głąb i wyda owoc w górze, Gdyż z Jeruzalemu wyjdzie resztka, a z góry Syjon poczet ocalonych. Dokona tego gorliwość Pana Zastępów.” Izajasza 37:31

„Gdyż tak mówi Pan: Wydajcie radosne okrzyki nad Jakubem, wykrzykujcie nad przewodnikiem narodów! Zwiastujcie, wysławiajcie i mówcie: Pan wybawił swój lud, resztkę Izraela!” Jeremiasza 31:7

"Lecz pozostawię wam przy życiu niektórych, którzy ocaleją od miecza, pośród narodów, gdy was rozproszę po krajach. Wtedy ci z was, którzy ocaleją, będą mnie wspominać wśród narodów, do których zostali uprowadzeni, i skruszę wszeteczne ich serce, które odwróciło się ode umie, i oślepię ich oczy, które zalotnie spoglądały na ich bałwany; i poczują wstręt do samych siebie z powodu złych czynów, które popełnili przez wszystkie swoje obrzydliwości. I poznają, że Ja jestem Pan i że nie nadaremnie mówiłem, że sprowadzę na nich to nieszczęście." Ezechiela 6:8-10

"Wtedy padłem na twarz i krzyczałem bardzo głośno, mówiąc: Ach, Wszechmocny Panie! Czy zamierzasz wytępić resztkę Izraela?  I doszło mnie słowo Pana tej treści:  Synu człowieczy! O twoich braciach, o twoich krewnych, o twoich towarzyszach niewoli i całym domu izraelskim, o nich wszystkich mówią mieszkańcy Jeruzalemu: Oddalili się od Pana, a nam jest dany kraj na własność.  Dlatego mów: Tak mówi Wszechmocny Pan: Chociaż zapędziłem ich daleko między narody i rozproszyłem ich po krajach, jednak byłem dla nich na krótki czas świątynią w krajach, do których przybyli. Ezechiela 11: 13-16

Potem będzie resztka Jakuba wśród wielu ludów jak rosa, która pochodzi od Pana, jak obfite deszcze na zieleń, która nie czeka na ludzi ani nie pokłada nadziei w synach ludzkich.” Mich. 5:6;

Resztka Izraela nie będzie się dopuszczała bezprawia, nie będzie mówiła kłamstwa i w ich ustach nie znajdzie się język zdradliwy. Zaiste, będą się paść i odpoczywać, a nikt nie będzie ich straszył.” Sof. 3:13;

„A Izajasz woła nad Izraelem: Choćby liczba synów Izraela była jak piasek morski, tylko resztka ocalona będzie; Bo Pan wykona wyrok, rychło i w krótkim czasie na ziemi.” Rzym. 9:27-28

Boże narzędzie, ci pozostali, ta resztka, maleńka trzódka, musi trzymać się mocno tego powierzonego dziedzictwa, świadectwa Jezusa, aż On przyjdzie. „Nie bój się, maleńka trzódko! Gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam Królestwo." Łuk. 12:32

Ideę resztki widzimy również w Nowym Testamencie. Pan Jezus zadaje pytanie, czy gdy wróci znajdzie wiarę na ziemi, mówi o maleńkiej trzódce i o tym że niewielu znajdzie wąską drogę. Również w Księdze Objawienia mamy małe grupy "pozostałych wiernych".

Od czasu rozpadu Królestwa Izraela na dwa księstwa do czasów Pawła minęło 1000 lat. Z wielu powodów Izrael stał daleki od społeczności z Bogiem. Poza odstępstwem i zeświecczeniem, tragiczną mieszaniną z innymi kulturami i religiami właśnie Żydzi odrzucili i zabili Mesjasza. Dlatego Paweł pisze o resztce z Izraela,  że nie wszyscy którzy są z Izraela są Izraelem.

Historia niestety się powtarza. Obecnie śmiało możemy powiedzieć o analogi do współczesnego chrześcijaństwa. Od czasów Konstantyna chrześcijaństwo stało się polityczną organizacją oddalającą się od idei jaką prezentowały pierwsze wspólnoty uczniów Jezusa. Po blisko 1700 latach chrześcijaństwo dzisiaj przypomina Izrael z czasów proroków i z czasów Pawła. Współczesne chrześcijaństwo, głównie zachodnie ponownie krzyżuje Chrystusa, wystawia go na hańbę, i czyni wszystkie te obrzydliwe rzeczy jakie czynił Izrael. Dzisiaj nie wszyscy chrześcijanie są chrześcijanami, tak jak nie wszyscy z Izraela są Izraelem.  Dlatego mowa o RESZTCE jest ważnym  ostrzeżeniem d
la nas.

W Objawieniu czytamy „A z NIM..." To jest fraza godna podkreślen
ia. Baranek nie jest sam, Niebo nie jest puste, jest wypełnione niezliczoną rzeszą aniołów, starszymi, postaciami, wielkim tłumem i grupą (resztką), 144000 szczególnych wybranych. W Objawieniu 7:4 czytamy o  grupie (resztce), wtedy napisałem, że są to chrześcijanie, żydzi mesjańscy którzy w jakiś szczególny sposób zaznaczą swoją działalność w czasach siódmej trąby. W Objawieniu 14: 1,2 mamy drugą grupę, (resztkę) 144 000 tych którzy nie poddali się presji rządów dwóch bestii z poprzedniego rozdziału. Taką możliwość biorę pod uwagę. Pierwsze 144 000 wyłania się w trakcie szóstej pieczęci, drugie 140 000 pojawia się w trakcie siódmej trąby. Obie są „resztką” lub „pierwocinami”. Jedni słudzy Boga mają Jego pieczęć na czołach, drudzy mają wypisane na czołach imię Baranka i imię Jego Ojca. Wierzący w Jezusa Żydzi mesjańscy i ostatni członkowie Oblubienicy, ostatnie potomstwo Niewiasty z dwunastego rozdziału to RESZTKA, lud Boży, umiłowany...

Uzupełnienie:
Jest jakaś trudność w przetłumaczeniu wiersza 28, a przekaz BWarszawskiej mocno odbiega od innych tłumaczeń, w których nie ma nic o wyroku; "Pan bowiem dokładnie i szybko spełni swą obietnicę." BPoznańska; "Bo Pan wypełni na ziemi swoje słowo skutecznie i bez zwłoki." BTysiąclecia; "Zakończy bowiem dzieło i skróci je w sprawiedliwości. Istotnie, skróci Pan dzieło na ziemi." UBG; "Pan spełni to Słowo na ziemicałkowicie i bez zwłoki."BEIB. Ten wiersz odnosi się do proroctw ST, które w tym rozdziale cytuje Paweł, m.in o resztce.

W wierszu 29 jest zawarta jeszcze jedna ciekawa i ważna myśl. " I jako przedtem powiedział Izajasz: By nam był Pan zastępów nie zostawił nasienia, bylibyśmy się stali jako Sodoma i Gomorze bylibyśmy podobni." BG Nasiono służy do rozmnażania. Biolodzy z pieczołowitością dbają, chronią nasiona roślin zagrożonych wyginięciem. Pan Bóg mógł już dawno zakończyć temat z Izraelem. Tak jak to zrobił z Sodomą i Gomorą. Wiele starożytnych ludów dzisiaj nie istnieje, pozostały po nich tylko ślady. Tymczasem Izrael się odradza. Z jakiego powodu? Bo Pan wypełnia na ziemi swoje słowo skutecznie i bez zwłoki.

niedziela, 15 lipca 2018

Rozdział 9:19-24

"A zatem, powiesz mi: Czemu jeszcze obwinia [oskarża]? Bo któż może przeciwstawić się jego woli [decyzji]? O człowiecze! Kimże ty jesteś, że wdajesz się w spór z Bogiem? Czy powie twór [formowany] do twórcy: Czemuś mnie takim uczynił? Albo czy garncarz nie ma władzy nad gliną, żeby z tej samej bryły [masy] ulepić jedno naczynie kosztowne [zaszczytne], a drugie pospolite? A cóż, jeśli Bóg, chcąc okazać gniew i objawić [dać poznać] moc swoją, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu przeznaczone [gotowe] na zagładę [zatracenie, zgubę, destrukcję, zniszczenie], A uczynił tak, aby objawić bogactwo chwały swojej nad naczyniami zmiłowania [miłosierdzia], które uprzednio przygotował ku chwale, Takimi naczyniami jesteśmy i my, których powołał [wezwał], nie tylko z Żydów, ale i z pogan,"


W poprzednich wierszach czytaliśmy o Ezawie, Mojżeszu i o faraonie, ale cały ten fragment do tej pory mówi głównie o Żydach, a Paweł wyjaśnia co to znaczy, że nie wszyscy z Izraela są Izraelem.

O człowiecze!
Kimże ty jesteś, że wdajesz się w spór z Bogiem?


Zastanawiamy się nad zatwardziałością, znieczuleniem i uporem człowieka, ludzi, narodów. Kiedy czytamy, że Bóg zatwardził, znieczulił lub sprawił, że ktoś był uparty, myślę o tym, że każde z tych trzech stanów jest procesem, w którym aktywnie uczestniczy człowiek.

Przeczytajmy wiersz z 1 Samuela 6:6, Jest on bardzo ważny i pomocny. "Dlaczego zatwardzacie [znieczulacie] swoje serca tak, jak Egipcjanie i faraon zatwardzali [znieczulili] swoje serca? Czy nie dopiero wtedy, gdy czynił wśród nich cudowne rzeczy, wypuścili ich, aby wyszli?"

W Liście do Rzymian Paweł kontynuuje spór z Żydami...
Bóg oskarża Izraela


"A on powiedział: Idź i powiedz temu ludowi: Słuchajcie uważnie, ale nie rozumiejcie, patrzcie uważnie, ale nie poznawajcie. Zatwardź serce tego ludu, uczyń jego uszy ciężkimi do słuchania i zaślep jego oczy, aby nie widział swoimi oczami, nie słyszał swoimi uszami i nie zrozumiał swoim sercem, aby nie nawrócił się i nie był uzdrowiony." Izajasza 6:9-10

Przyszedł czas na zatwardzenie Izraela. Nie stało się to w jednym momencie. Proces zatwardzania, znieczulania się i uporu Izraela trwał blisko 1000 lat, od podziału Izraela na dwa księstwa. Proces ten zapowiedział Pan przez proroka Izajasza, około 350 lat przed Pawłem. Mówił o tym Pan Jezus w słowach:

"Albowiem temu, kto ma, będzie dane i obfitować będzie; a temu kto nie ma, i to, co ma, będzie odjęte. Dlatego w podobieństwach do nich mówię, bo, patrząc, nie widzą, i słuchając, nie słyszą ani nie rozumieją. I spełnia się na nich proroctwo Izajasza, które powiada: Będziecie stale słuchać, a nie będziecie rozumieli; będziecie ustawicznie patrzeć, a nie ujrzycie. Albowiem otępiało serce tego ludu, uszy ich dotknęła głuchota, oczy swe przymrużyli, żeby oczami nie widzieli ani uszami nie słyszeli, i sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, a Ja żebym ich nie uleczył. Ale błogosławione oczy wasze, że widzą, i uszy wasze, że słyszą, bo zaprawdę powiadam wam: Wielu proroków i sprawiedliwych pragnęło ujrzeć to, co wy widzicie, a nie ujrzeli, i usłyszeć to, co wy słyszycie, a nie usłyszeli." Mateusza 13:12-17

A także apostoł Paweł:

"Nie mogąc dojść z sobą do zgody, zaczęli się rozchodzić, gdy Paweł rzekł jedno słowo: Dobrze Duch Święty powiedział do ojców waszych przez proroka Izajasza, mówiąc: Idź do ludu tego i mów: Będziecie stale słuchać, a nie będziecie rozumieli;Będziecie ustawicznie patrzeć, a nie ujrzycie. Albowiem otępiało serce tego ludu, Uszy ich dotknęła głuchota,Oczy swe przymrużyli,Żeby oczami nie widzieli i uszami nie słyszeli, I sercem nie rozumieli, i nie nawrócili się, A ja żebym ich nie uleczył. Niechże wam więc będzie wiadome, że do pogan posłane zostaje to zbawienie Boże, oni też słuchać będą. A gdy to powiedział, odeszli Żydzi, wiodąc z sobą zacięty spór. " Dzieje Apostolskie 28:25-29

"Synu człowieczy! Mieszkasz pośród domu przekory, który ma oczy, aby widzieć, a jednak nie widzi, ma uszy, aby słyszeć, a jednak nie słyszy, gdyż to dom przekory." Ezechiela 12:2

Naczynia zmiłowania

Następnie Paweł pisze o naczyniach zmiłowania. Kim są te naczynia ? O kim Paweł tu pisze? Poprzednie rozważanie nieco przeredagowałem. Napisałem tam o tym, że błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan, a poganie stali się uczestnikami łaski Bożej.

Paweł stał się nośnikiem ewangelii dla pogan i głównie z tego powodu był najbardziej znienawidzonym przez Żydów apostołem Jezusa. A jeszcze teraz tutaj "śmie" pisać, że Żydzi stali się "naczyniami gniewu przeznaczone na zagładę." Żydzi prowadzili spór z Pawłem, a głównym celem ich ataków, również Żydów wierzących w Jezusa, było Boże zmiłowanie się nad poganami. "O człowiecze! Kimże ty jesteś, że wdajesz się w spór z Bogiem?"

"Jednak napisałem do was, bracia, tu i ówdzie nieco śmielej, chcąc wam to odświeżyć w pamięci, a to na mocy łaski, która mi jest dana przez Boga, żebym był dla pogan sługą Chrystusa Jezusa, sprawującym świętą służbę zwiastowania ewangelii Bożej, aby poganie stali się ofiarą przyjemną, poświęconą przez Ducha Świętego." Rzymian 15:15,16

Paweł jest w bardzo trudnej sytuacji. Z jednej strony oddałby życie, a nawet swoje zbawienie za nawrócenie się Żydów, braci według ciała, z drugiej strony wie, że jest powołany by nieść światło Ewangelii poganom. "Do was zaś, którzy jesteście z pogan, mówię: Skoro już jestem apostołem pogan, służbę moją chlubnie wyk
onuję; może w ten sposób pobudzę do zawiści rodaków moich i zbawię niektórych z nich." Rzymian 11:13,14

Zanim pójdziemy dalej, chciałbym przypomnieć pewną ważną uwagę. Nie można teologii budować na jednym fragmencie Listu do Rzymian, wyrwanym z kontekstu całego listu i całej Biblii. By zrozumieć trudny przekaz Pawła trzeba wczytać się dokładnie w historię Ezawa, faraona i Mojżesza. Trzeba przeczytać, wziąć pod uwagę proroctwa ST i inne myśli apostoła Pawła z pozostałych listów.

Dlaczego Pan Bóg znienawidził Ezawa, wzgardził nim, czy za to, że wykonał dokładnie to do czego został "ulepiony" ? Czy tylko za lekkomyśl
nie oddanie pierworództwa? Myślę, że głównie za nieposłuszeństwo temu co zapowiedział Pan, że starszy będzie służył młodszemu. Ezaw, a potem Edomici buntowali się przeciwko woli Bożej. Nie tylko nie służyli, ale byli wrogo nastawieni.

Podobnie  było z faraonem, który nie dał wiary w to co zapowiedział Pan, zbuntował się i okazał się nieposłusznym woli Bożej. I dlatego Pan Bóg wydał go na pastwę jego własnej zatwardziałości.

Naczynia gniewu gotowe na zagładę

I tak oto niegdyś zaszczytne, wybrane naczynie, mające obietnicę, przymierza, służbę, ojców staje się naczyniem gniewu gotowym na zagładę.

Izrael w czasach Pawła znajduje się w pożałowania godnym położeniu. Ich odstępstwo i duchowe cudzołóstwo osiągnęło apogeum. Właśnie rozpoczął się proces zagłady "naczynia". Za kilka lat naród Izraela zostanie wygnany. Za kilkanaście lat od czasu napisania Listu do Rzymian Żydzi będą rozproszeni i okrutnie prześladowani. Doświadczą holokaustu. Podczas II wojny światowej życie straciło około 6 milionów europejskich Żydów. Tak jak ZAPOWIEDZIAŁ Pan przez swoich proroków np. przez proroka Ezechiela, Izajasza czy Jeremiasza.

"Słuchajcie, niebiosa, i uważnie przysłuchuj się, ziemio! Gdyż oto Pan mówi: Synów odchowałem i wypiastowałem, lecz oni odstąpili ode mnie. Wół zna swego właściciela, a osioł żłób swego pana, lecz Izrael nie ma rozeznania, mój lud niczego nie rozumie. Biada narodowi grzesznemu, ludowi obciążonemu winą, potomstwu złośników, synom wyrodnym! Opuścili Pana, porzucili Świętego Izraelskiego, odwrócili się wstecz. W co jeszcze można was bić, gdy nadal trwacie w odstępstwie? Cała głowa chora i całe serce słabe. Od stóp do głów nic na nim zdrowego: tylko guzy i sińce, i świeże rany; nie opatrzone ani nie przewiązane, ani nie zmiękczone oliwą. Wasz kraj pustynią, wasze miasta ogniem spalone, plony waszej ziemi obcy na waszych oczach pożerają; spustoszenie jak po zniszczeniu Sodomy. I pozostała córka syjońska jak szałas w winnicy, jak budka w polu ogórkowym, jak miasto oblężone. Gdyby Pan Zastępów nie był nam pozostawił resztki, bylibyśmy jak Sodoma, podobni do Gomory." Izajasza 1:2-9

Albo czy garncarz nie ma władzy nad gliną

"O, jak przewrotni jesteście! Tak jak gdyby można garncarza stawiać na równi z gliną! Jak gdyby dzieło mogło mówić o swoim twórcy: Nie on mnie stworzył, a garnek mówił o garncarzu: On nic nie umie! "; "Biada temu, kto się spiera ze swoim stwórcą, skorupka wśród glinianych skorupek! Czy glina może powiedzieć do tego, kto ją formuje: Co robisz? albo dzieło do swojego mistrza: On nie ma rąk?  Biada temu, kto mówi do ojca: Dlaczego płodzisz? A do kobiety: Dlaczego rodzisz?  Tak mówi Pan, Święty Izraelski, i jego Stwórca: Jak śmiecie żądać ode mnie wyjaśnienia co do moich dzieci albo dawać mi rozkazy co do dzieła moich rąk?";  "I wszyscy staliśmy się podobni do tego, co nieczyste, a wszystkie nasze cnoty są jak szata splugawiona, wszyscy więdniemy jak liść, a nasze przewinienia porywają nas jak wiatr. I nie ma nikogo, kto by wzywał twojego imienia, kwapił się do uchwycenia się ciebie, gdyż zakryłeś swoje oblicze przed nami i oddałeś nas w moc naszych grzechów.  Lecz teraz, Panie, Ty jesteś naszym Ojcem, my jesteśmy gliną, a Ty naszym Stwórcą i wszyscyśmy dziełem twoich rąk!  Nie gniewaj się, Panie, zanadto i nie pomnij winy na wieki! Ach! Spojrzyj, że my wszyscy jesteśmy twoim ludem." Izajasza 29:16; 45:9-11; 64:6-9

"I doszło mnie słowo Pana tej treści:  Czy nie mogę postąpić z wami, domu Izraela, jak garncarz? - mówi Pan. Oto jak glina w ręku garncarza, tak wy jesteście w moim ręku, domu Izraela!  Raz grożę narodowi i królestwu, że je wykorzenię, wywrócę i zniszczę,  lecz jeżeli się ów naród odwróci od swojej złości, z powodu której mu groziłem, to pożałuję tego zła, które zamierzałem mu uczynić.  Innym razem zapowiadam narodowi i królestwu, że je odbuduję i zasadzę,  lecz jeżeli uczyni to, co jest złe w moich oczach, nie słuchając mojego głosu, to pożałuję dobra, które obiecałem mu wyświadczyć.  Otóż teraz powiedz mężom judzkim i mieszkańcom Jeruzalemu: Tak mówi Pan: Oto Ja przygotowuję na was nieszczęście i podejmuję przeciwko wam postanowienie: Zawróćcie więc każdy ze swojej złej drogi i poprawcie swoje postępowanie i swoje czyny!  Lecz oni odpowiedzą: Nic z tego! Pójdziemy raczej za naszymi zamysłami i każdy z nas kierować się będzie uporem swojego złego serca." Jeremiasza 18:5-12

W Biblii, w kilku miejscach człowiek, naród Izraela został porównany do gliny. Te fragmenty uczą pokory. Obecnie humanizm umieścił człowieka w centrum wszechświata. To on tworzy doskonałe rzeczy, lepi. Człowiek bezprawnie zajął, przywłaszczył sobie wysoką pozycję. Porównanie człowieka do gliny i do prochu jest obraźliwe. Ale my nie mówimy o jakimś tam, jednym z wielu, ludowym garncarzu. Mówimy o doskonałym Bogu, który pięknie nas ukształtował, bądź nadal kształtuje. Mówimy tutaj o wspólnocie tych którzy uwierzyli i których powołał, wywołał Bóg z tego świata, by także byli Jego ludem.

Problemem jest to, że albo sami chcemy się kształtować lub pozwalamy na kształtowanie nas przez innych garncarzy. "Jesteśmy kowalami własnego losu." Zero limitów, żadnych ograniczeń. To zaczęło się w Izraelu za czasów Izajasza, Jeremiasza i Ezechiela. Izrael chciał być formowany, przez kulturę i religie innych narodów, chciał sam się kształtować i efekt tego "kiczu" jest nam dobrze znany. Od upadku Adama i Ewy jesteśmy kształtowani przez grzech o którym czytaliśmy wcześnie
j. Grzech który wdarł się do naszego świata i rozpanoszył się w nim, Jego "dzieła" są nam dobrze znane.

"Ukształtował Pan Bóg człowieka z prochu ziemi i tchnął w nozdrza jego dech życia. Wtedy stał się człowiek istotą żywą." Rodzaju 2:7

"Ręce twoje uczyniły mnie i ukształtowały, Daj mi rozum, abym się nauczył przykazań twoich!" Psalm 119:73

"Bo Ty stworzyłeś nerki moje,Ukształtowałeś mnie w łonie matki mojej. Wysławiam cię za to, że cudownie mnie stworzyłeś.Cudowne są dzieła twoje. I duszę moją znasz dokładnie. Żadna kość moja nie była ukryta przed tobą,Choć powstawałem w ukryciu,Utkany w głębiach ziemi. Oczy twoje widziały czyny moje,W księdze twej zapisane były wszystkie dni przyszłe,Gdy jeszcze żadnego z nich nie było. " Psalm 139:13-16

"Przez wiarę poznajemy, że światy zostały ukształtowane słowem Boga, tak iż to, co widzialne, nie powstało ze świata zjawisk." Hebrajczyków 11:3

sobota, 14 lipca 2018

Zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu

W liście do Rzymian 11: 2-8 i 22 – 26 czytamy; „Nie odrzucił Bóg swego ludu, który uprzednio sobie upatrzył. Albo czy nie wiecie, co mówi Pismo o Eliaszu, jak się uskarża przed Bogiem na Izraela: Panie, proroków twoich pozabijali, ołtarze twoje poburzyli; i zostałem tylko ja sam, lecz i na moje życie nastają. Ale co mu mówi wyrocznia Boża? Zostawiłem sobie siedem tysięcy mężów, którzy nie zgięli kolan przed Baalem. Podobnie i obecnie pozostała RESZTKA według wyboru łaski. A jeśli z łaski, to już nie z uczynków, bo inaczej łaska nie byłaby już łaską. Cóż więc? Czego Izrael szukał, tego nie osiągnął, ale wybrani osiągnęli; pozostali zaś ulegli ZATWARDZIAŁOŚCI, jak napisano: Zesłał Bóg na nich ducha ZNIECZULENIA, dał im oczy, które nie widzą, i uszy, które nie słyszą, aż do dnia dzisiejszego.

(…) Zważ tedy na dobrotliwość i surowość Bożą - surowość dla tych, którzy upadli, a dobrotliwość Bożą względem ciebie, o ile wytrwasz w dobroci, bo inaczej i ty będziesz odcięty. Ale i oni, jeżeli nie będą trwali w niewierze, zostaną wszczepieni, gdyż Bóg ma moc wszczepić ich ponownie. Bo jeżeli ty, odcięty z dzikiego z natury drzewa oliwnego, zostałeś wszczepiony wbrew naturze w szlachetne drzewo oliwne, o ileż pewniej zostaną wszczepieni w swoje drzewo oliwne ci, którzy z natury do niego należą. A żebyście nie mieli zbyt wysokiego o sobie mniemania, chcę wam, bracia, odsłonić tę tajemnicę: zatwardziałość przyszła na część Izraela aż do czasu, gdy poganie w pełni wejdą, i w ten sposób będzie zbawiony cały Izrael, jak napisano: Przyjdzie z Syjonu wybawiciel i odwróci bezbożność od Jaku
ba.”

To jest bardzo ważny fragment w Nowym Testamen
cie który pięknie wpisuje się w nasze poprzednie rozważania z Księgi Ezechiela. Jest tutaj mowa o resztce, czytaliśmy o niej w Ezechiela 9:7-11 i ponownym wszczepieniu narodu wybranego, a także o „latorośli” przychodzącej z wysokiej góry w Izraelu. Jest nadzieja dla Izraela.

Chciałbym dzisiaj zwrócić uwagę na znieczulenie i na szczególną
zatwardziałość ludu Bożego. Sam Pan Bóg mówi o swoim ludzie, że jest to lud sztywnego karku, a w Księdze Ezechiela określa ich jako dom przekory, dom uparty, zbuntowany.

„Rze
kł jeszcze Pan do Mojżesza: Patrzę na lud ten i widzę, że jest to lud twardego karku.” Księga Wyjścia 32:9 Dalej w Księdze Powtórzonego Prawa 9: 6,7 czytamy; „Wiedz tedy, że nie przez wzgląd na twoją sprawiedliwość daje ci Pan, Bóg twój, tę piękną ziemię w posiadanie, gdyż jesteś ludem twardego karku. Pamiętaj, a nie zapominaj, jak pobudzałeś do gniewu Pana, Boga twego, na pustyni; od dnia, którego wyszliście z ziemi egipskiej, aż do przyjścia waszego na to miejsce byliście krnąbrni wobec Pana.” Dlatego w rozdziale następnym Pan Bóg zwraca się do tego ludu; „Teraz więc, Izraelu, czego żąda od ciebie Pan, twój Bóg! Tylko, abyś okazywał cześć Panu, swemu Bogu, abyś chodził tylko jego drogami, abyś go miłował i służył Panu, swemu Bogu, z całego serca i z całej duszy, abyś przestrzegał przykazań Pana i jego ustaw, które Ja ci dziś nadaję dla twego dobra. Oto do Pana, twego Boga, należą niebiosa i niebiosa niebios, ziemia i wszystko, co na niej się znajduje, jednak tylko do twoich ojców przywiązał się Pan, twój Bóg, aby ich miłować, a po nich wybrał ze wszystkich ludów was, ich potomków, jak to jest dziś. Obrzeżcie więc nieobrzezkę waszego serca, a waszego karku już nie zatwardzajcie, gdyż Pan, wasz Bóg, jest Bogiem bogów i Panem panów, Bogiem wielkim, potężnym i strasznym,” Powtórzonego Prawa 10:12-17

Na czym polegała zatwardziałość ? Polegała ona na nieposłuszeństwie Prawu Bożemu i woli Bożej. W czasach proroków zatwardziałością było odrzucenie tego wszystkiego co, w imieniu Pana mówili prorocy.

P
rzeczytajmy teraz dwa fragmenty z Księgi Jeremiasza; „Tak mówi Pan: Przystańcie na drogach i patrzcie, pytajcie się o odwieczne ścieżki, która to jest droga do dobrego i chodźcie nią, a znajdziecie odpoczynek dla waszej duszy! Lecz oni odpowiedzieli: Nie pójdziemy. Postawiłem też nad wami stróżów, aby wołali: Uważajcie na głos trąby! Lecz oni odpowiedzieli: Nie będziemy uważali.” Jer. 6:16 i 17; „Otóż teraz powiedz mężom judzkim i mieszkańcom Jeruzalemu: Tak mówi Pan: Oto Ja przygotowuję na was nieszczęście i podejmuję przeciwko wam postanowienie: Zawróćcie więc każdy ze swojej złej drogi i poprawcie swoje postępowanie i swoje czyny! Lecz oni odpowiedzą: Nic z tego! Pójdziemy raczej za naszymi zamysłami i każdy z nas kierować się będzie uporem swojego złego serca.” Jer. 18: 11
,12

Ten upór i zatwardziałość widzieliśmy w Ezechielowej opowieści o dwóch orłach.

Pan Bóg w swoim prawie zabronił królom prowadzenia ludu kiedykolwiek z powrotem do Egiptu. "Gdy wejdziesz do ziemi, którą Pan, Bóg t
wój, ci daje, obejmiesz ją w posiadanie, osiądziesz w niej i powiesz sobie: Ustanowię nad sobą króla, jak wszystkie narody wokół mnie, to możesz ustanowić nad sobą króla, którego Pan, twój Bóg, wybierze. Ustanowisz nad sobą króla spośród swoich braci. Nie możesz ustanowić nad sobą męża obcego, który nie jest twoim bratem. Tylko niech nie trzyma sobie wiele koni i niech nie prowadzi ludu z powrotem do Egiptu, aby mnożyć sobie konie, gdyż Pan powiedział do was: Nie wracajcie już nigdy na tę drogę." Ks. Powt. Prawa 17:14-16

Dalej w Księdze Jeremiasza w trzech rozdziałach 42 do 44 czytamy o tym jak zatwardziały lud Boży, wbrew woli Bożej, wbrew słowom proroka Jeremiasza, udaje się do Egiptu. Proszę znajdź chwilę czasu i koniecznie przeczytaj te rozdziały bo jest to bardzo wymowny obraz zatwardziałości w sercach Judejczykó
w.

Najpierw ludzie proszą proroka Jerem
iasz by się o nich pomodlił „Niech nasze błaganie dotrze do ciebie! Módl się za nami do Pana, twojego Boga, za tą całą resztą, gdyż z wielkiej liczby pozostała nas tylko mała garstka, jak to widzisz na własne oczy! Niechaj Pan, twój Bóg, wskaże nam drogę, którą mamy pójść, i powie, co mamy czynić.” Potem deklarują; "Czy to będzie dobre, czy złe, usłuchamy głosu Pana, naszego Boga, do którego cię wysyłamy, aby się nam dobrze wiodło, gdy usłuchamy głosu Pana, naszego Boga.” Po dziesięciu dniach Jeremiasz otrzymał słowo od Pana. Było ono wyraźnie probabilońskie i zawierało ostrzeżenie, Nie idźcie do Egiptu. „Jeżeli rzeczywiście zamierzacie iść do Egiptu i pójdziecie, by tam przebywać jako obcy przybysze, to miecz, którego się boicie, tam was dosięgnie, w ziemi egipskiej, a głód, którego się lękacie, przylgnie do was w Egipcie i tam pomrzecie. I wszyscy mężowie, którzy zamierzają pójść do Egiptu, aby tam przebywać jako obcy przybysze, wyginą od miecza, głodu i zarazy, i nikt z nich nie ocaleje, i nie ujdzie nieszczęścia, które Ja na nich sprowadzę.”

Jak reaguje lud o zatwardziałym karku ? „A gdy Jeremiasz wypowiedział do końca przed całym ludem wszystkie słowa Pana, ich Boga, wszystkie owe słowa, z którymi posłał go do nich Pan, ich Bóg, rzekł Azariasz, syn Hosajasza, i Jochanan, syn Kareacha, i wszyscy zuchwali i oporni mężowie do Jeremiasza: Kłamiesz! Nie posłał ciebie Pan, nasz Bóg, z poleceniem: Nie idźcie do Egiptu, aby tam przebywać jako obcy przybysze. I udali się do ziemi egipskiej, gdyż nie usłuchali głosu Pana. I przybyli do Tachpanches.” Reakcja Pana Boga na bunt i zuchwałość tego ludu jest zdecydow
ana.

„A teraz tak mówi Pan, B
óg Zastępów, Bóg Izraela: Dlaczego wyrządzacie sobie samym wielkie zło, gubiąc u siebie mężczyznę i kobietę, dziecię i niemowlę spośród Judy, by nie zostawić sobie resztki? Dlaczego drażnicie mnie dziełami swoich rąk, spalając kadzidło cudzym bogom w ziemi egipskiej, do której przybyliście, aby tam przebywać jako obcy przybysze, przygotowując sobie zgubę i stając się przedmiotem przekleństwa i hańby u wszystkich narodów ziemi? Czy zapomnieliście o złych postępkach waszych ojców, o złych postępkach królów judzkich, o złych postępkach ich książąt i o złych postępkach waszych, i o złych postępkach waszych żon, których się dopuściły w ziemi judzkiej i na ulicach Jeruzalemu? Po dziś dzień nie odczuli żadnej skruchy ani bojaźni i nie postępują według mojego zakonu i moich przykazań, które dałem wam i waszym ojcom. Dlatego tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto Ja zwracam swoje oblicze przeciwko wam ku złemu, aby wytracić całą Judę. I porwę resztkę Judy, tych, którzy postanowili pójść do ziemi egipskiej, aby tam przebywać jako obcy przybysze. Wszyscy zginą w ziemi egipskiej, padną od miecza albo zginą z głodu: mali i wielcy pomrą od miecza i głodu i staną się przedmiotem złorzeczenia, zgrozy, klątwy i urągowiska.”

Kiedy dzisiaj przyglądam się ludziom wierzącym i wsp
ólnotom chrześcijan widzę pewne podobieństwo do zatwardziałości jaką zobaczyliśmy w Izraelu w czasach Ezechiela.. Pan Bóg dopuszcza do zatwardziałości wiele serc. Dopuszcza, że ostry obłęd i duch nieprawości ogarnia coraz to nowe regiony świata chrześcijańskiego. Dlatego patrząc na Izraela miejmy w pamięci piękny apel zapisany w Liście do Hebrajczyków 3:12-19

„ Baczcie, bracia, żeby nie było czasem w kimś z was złego, niewierzącego serca, które by odpadło od Boga żywego, ale napominajcie jedni drugich każdego dnia, dopóki trwa to, co się nazywa "dzisiaj", aby nikt z was nie popadł w zatwardziałość przez oszustwo grzechu. Staliśmy się bowiem współuczestnikami Chrystusa, jeśli tylko aż do końca zachowamy niewzruszenie ufność, jaką mieliśmy na początku. Gdy się powiada: Dziś, jeśli głos jego usłyszycie, nie zatwardzajcie serc waszych, jak podczas buntu, kto to byli ci, którzy usłyszeli, a zbuntowali się? Czy nie ci wszyscy, którzy wyszli z Egiptu pod wodzą Mojżesza? Do kogo to miał wstręt przez czterdzieści lat? Czy nie do tych, którzy zgrzeszyli, a których ciała legły na pustyni? A komu to przysiągł, że nie wejdą do odpocznienia jego, jeśli nie tym, którzy byli nieposłuszni? Widzimy więc, że nie mogli wejść z powodu niewiary.”

Artykuł pochodzi ze strony ze studium księgi proroka Ezechiela: http://ezechiela.blogspot.com/2016/02/zatwardziaosc-przysza-na-czesc-izraela.html

niedziela, 8 lipca 2018

Rozdział 9:14-18


"Cóż tedy powiemy? Czy Bóg jest niesprawiedliwy? Bynajmniej [żadną miarą]. Mówi bowiem do Mojżesza: Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, a zlituję się, nad kim się zlituję. A zatem nie zależy to [zmiłowanie] od woli człowieka, ani od jego zabiegów [od biegnącego], lecz od zmiłowania Bożego. Mówi bowiem Pismo do faraona: Na to cię wzbudziłem, aby okazać moc swoją na tobie i aby rozsławiono [oznajmiono] imię moje po całej ziemi. Zaiste więc, nad kim chce, okazuje zmiłowanie, a kogo chce przywodzi do zatwardziałości [czyni nieprzejednanym, upartym]."

Przeczytajmy jeszcze bardzo ważny fragment z Księgi Wyjścia 33: 12-23.

"I rzekł Mojżesz do Pana: Oto Ty mówisz do mnie: Prowadź ten lud, a nie oznajmiłeś mi, kogo poślesz ze mną, chociaż powiedziałeś: Znam cię po imieniu, oraz: Znalazłeś łaskę w oczach moich. Toteż jeśli znalazłem łaskę w oczach twoich, daj mi poznać zamysły twoje, abym cię poznał i wiedział, że znalazłem łaskę w oczach twoich; zważ też, że twoim ludem jest ten naród.

Odpowiedział Pan: Oblicze moje pójdzie i zaznasz spokoju ode mnie. Rzekł do niego Mojżesz: Jeżeli oblicze twoje nie pójdzie z nami, to nie każ nam stąd wyruszać. Po czym bowiem można poznać, że znalazłem łaskę w oczach twoich, ja i lud twój, jak nie po tym, że Ty pójdziesz z nami, bo wtedy będziemy wyróżnieni, ja i lud twój, spośród wszystkich ludów, które są na powierzchni ziemi. I rzekł Pan do Mojżesza: Także tę rzecz, o której mówiłeś, spełnię, gdyż znalazłeś łaskę w oczach moich i znam cię po imieniu.

I rzekł Mojżesz: Pokaż mi, proszę, chwałę twoją! I odpowiedział Pan: Sprawię, że całe dostojeństwo moje przejdzie przed tobą, i ogłoszę imię "Pan" przed tobą, i zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, i zlituję się, nad kim się zlituję. Nadto powiedział: Nie możesz oglądać oblicza mojego, gdyż nie może mnie człowiek oglądać i pozostać przy życiu. I rzekł Pan: Oto miejsce przy mnie. Stań na skale. A gdy przechodzić będzie chwała moja, postawię cię w rozpadlinie skalnej i osłonię cię dłonią moją, aż przejdę, a gdy usunę dłoń moją, ujrzysz mnie z tyłu, oblicza mojego oglądać nie można." 

Czy Bóg jest niesprawiedliwy? 


Słowa; "Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, i zlituję się, nad kim się zlituję."; nie mają nic wspólnego z predestynacją. Odnoszą się do konkretnego wydarzenia z życia Mojżesza.

To była odpowiedź na usilną prośbę Mojżesza. Pragnął on zobaczyć chwałę Pana. Nikt nie mógł oglądać oblicza Bożego. To groziło śmiercią. Mojżesz wiedząc o tym, śmiało prosi Pana, chcę widzieć. Pan Bóg zmiłował się nad Mojżeszem. Pan Bóg zmiłuje się nad każdym, kto pragnie. Pan Jezus powiedział kto pragnie niech przyjdzie. Mojżesz pragnął i przyszedł, a Pan Bóg się zmiłował. Teraz Paweł, na tym przykładzie tłumaczy Żydom, że Bóg jest suwerenny i właśnie zmiłował się nad poganami.

Paweł miedzy wierszami przypomina Żydom wydarzenia poprzedzające to bliskie spotkanie Mojżesza z Panem Bogiem.  To był przełomowy moment w życiu Mojżesza jako przywódcy.  Zmiłowanie Boże i dobroć Boża nie zależą od zabiegów człowieka. Nie decyduje pochodzenie, obrzezanie, zakon, uczestniczenie w obrządkach religijnych. Ważne jest jednak usilne pragnienie by  mieć relację i społeczność z Panem Bogiem. Ważna jest też miłość człowieka do Boga. Taka z całego serca, z całej siły...

"A w ostatnim, wielkim dniu tego święta, Jezus stanął i wołał: Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije." Jana 7:37

Aby należycie zrozumieć ten fragment listu do Rzymian trzeba gruntownie przeanalizować historię Ezawa, faraona i tej walki jaka toczyła się w nim podczas trwania plag, oraz historię opisującą jak Mojżesz ogląda chwałę Bożą. Dwie wielkie osobowości Mojżesz i faraon, dwie różne postawy.

O wewnętrznej walce jaka toczyła się w faraonie napisałem wcześniej w rozważaniu pod adresem:

https://listdorzymian.blogspot.com/2018/01/zatwardziaosc-tekst-roboczy.html

Błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan

Nie ma w tych fragmentach mowy o predestynacji, ani o zbawieniu. Pan Bóg nie zaprogramował człowieka, by ten czynił to do czego został zaprojektowany, a nawet by został potępiony. Człowiek nie jest bezwolną marionetką w rękach "kapryśnego" Boga. Pewne współczesne koncepcje teologiczne niestety przedstawiają Pana Boga w krzywym zwierciadle.


Co do Bożego zmiłowania to musimy podkreślić i zapamiętać słowa z Jana 3:16, które mówią, że Pan Bóg zmiłował się nad całym światem. Czy Bóg jest niesprawiedliwy? Bynajmniej!

W naszy
m fragmencie jest mowa o tym, że "błogosławieństwo Abrahamowe przeszło na pogan w Jezusie Chrystusie." Galacjan 3:14 Paweł nie mówi tu o jednostkach, ale o zbiorowości.  Udzielenie "bogactwa Chrystusowego" poganom nie było zależne ani od chęci, pragnień ludzi, ani od ich trudu czy zabiegania. Otwarcie drzwi dla pogan było dziełem łaski Bożej. "A gdy ci umilkli, odezwał się Jakub, mówiąc: Mężowie bracia, posłuchajcie mnie!  Szymon opowiedział, jak to Bóg pierwszy zatroszczył się o to, aby spomiędzy pogan wybrać lud dla imienia swego." Dzieje Apost. 15:13,14

Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję

Wyjścia 33:19: "A on
odpowiedział: Sprawię, że cała moja DOBROĆ przejdzie przed twoją twarzą, i wypowiem imię PANA przed tobą. Zmiłuję się, nad kim się zmiłuję, i zlituję się, nad kim się zlituję."

Mojżesz pragnął i chciał widzieć, ale czytamy, że Bóg zlitował się nad nim i uchronił go od  niechybnej śmierci, wybier
ając rozwiązanie chroniące życie Mojżesza. Od tej historii uczymy się, że pewne rzeczy zależą od prośby i chęci człowieka, a inne zależą od Bożego zmiłowania. W przykładzie Pawła widzimy jak usilne pragnienie człowieka spotyka się z łaską i zmiłowaniem Boga.


Ważnym wierszem dla naszych rozważań jest Rzymian 2:4-5: "Czy gardzisz bogactwem jego dobroci, cierpliwości i nieskwapliwości, nie wiedząc, że dobroć Boga prowadzi cię do pokuty? Ty jednak przez swoją zatwardziałość i niepokutujące serce gromadzisz sobie samemu gniew na dzień gniewu i objawienia sprawiedliwego sądu Boga;"

Pan Bóg okazywał cierpliwość względem faraona

Czy na początku Pan Bóg zatwardził serce faraona? Nie. Jeszcze raz przeanalizujmy bieg wydarzeń.

"Pozostało więc zatwardziałe serce faraona i nie posłuchał ich, JAK PAN ZAPOWIEDZIAŁ. Faraon odwrócił się i poszedł do swego domu, i tego również NIE WZIĄŁ SOBIE DO SERCA." Wyjścia 7:22,23

Dalej w Księdze Wyjścia czytamy 8:31-32: "I PAN uczynił według słowa Mojżesza, i oddalił rozmaite muchy od faraona, od jego sług i od jego ludu. Nie została ani jedna. Jednak faraon i tym razem ZATWARDZIŁ swe serce i nie wypuścił ludu."

Pan Bóg wkracza w ten proces zatwardzania dopiero podczas piątej plagi. Uważam, że do piątej plagi faraon miał możliwość wycofania się ze swojej zatwardziałości. Teraz Pan Bóg wkracza do tej sytuacji, aby okazać moc swoją na faraonie i aby rozsławiono Jego imię po całej ziemi.

"I PAN ZATWARDZIŁ serce faraona, i ten nie posłuchał ich, jak PAN ZAPOWIEDZIAŁ Mojżeszowi."  Wyjścia 9:13

Ta chronologia wydarzeń jest bardzo istotna. Pan Bóg jest cierpliwy, nieskory do gniewu. Boża cierpliwość ma swoje granice.

"A cóż, jeśli Bóg, chcąc okazać gniew i dać poznać swoją moc, znosił w wielkiej cierpliwości naczynia gniewu przygotowane na zniszczenie;" Rzymian 9: 22

c.d.n w następnym rozważaniu...

czwartek, 5 lipca 2018

Rozdział 9:11-13

"Albowiem kiedy się one jeszcze nie narodziły ani też nie uczyniły nic dobrego lub złego - aby utrzymało się w mocy Boże postanowienie wybrania, oparte nie na uczynkach, lecz na tym, który powołuje [wzywa] - powiedziano jej, że starszy służyć będzie młodszemu,  jak napisano: Jakuba umiłowałem, a Ezawem wzgardziłem [znienawidziłem]."


W poprzednim fragmencie czytaliśmy; że "nie wszyscy, którzy pochodzą z Izraela, są Izraelem; i nie wszyscy są dziećmi." Paweł pisze o wierzących Żydach, o "resztce" z Izraela. "Lecz nie wszyscy dali posłuch dobrej nowinie." Rzymian 10:16 Podobnie nie wszyscy cieleśni potomkowie Abrahama są dziećmi i dziedzicami obietnicy. Pochodzenie cielesne, a obietnica wynikająca z realizacji Bożego postanowienia to dwie różne kwestie.

Większy będzie służył mniejszemu

Paweł ponownie "naraża" się Żydom. Pawle co ty piszesz ! Jak można być potomkiem Izraela, i nie być Izraelem? Przecież my mamy ojca Abrahama! Paweł pisze, a jednak można. Pan Bóg jest suwerenny. Ma prawo coś postanowić, kogoś wybrać lub odrzucić. Pan Bóg dokonuje selekcji. Oczywiście robi to w sposób doskonały, nie według kaprysu, ale według jakiegoś planu i na podstawie Jego doskonałej wiedzy. Wiele rzeczy które miały nadejść Pan Bóg zapowiadał przez swoich proroków. Rebece również zostało powiedziane, że "większy będzie służył mniejszemu."

Słowo postanowić pochodzi od słów 'pro thesis' - położyć przed. Pan Bóg od wieków zna rzeczy przyszłe, mając tę wiedzę, postanawia, wybiera i przeznacza osoby, sytuacje, wydarzenia do precyzyjnej realizacji, wcześniej przygotowanych Jego planów.


Wybór, Abrahama, Izaaka i Jakuba, a także wybór hebrajczyków jaki narodu wybranego było precyzyjnie zaplanowane i postanowione na podstawie doskonałej wiedzy Wszechwiedzącego Boga. To nie Jakub lekkomyślnie oddał pierworództwo, to nie Abel zabił Kaina, Mojżesz nie był faraonem, a Piotr nie wydał Jezusa. Czy Kain miał prawo wyboru ? "I rzekł Pan do Kaina: Czemu się gniewasz i czemu zasępiło się twoje oblicze? Wszak byłoby pogodne, gdybyś czynił dobrze, a jeśli nie będziesz czynił dobrze, u drzwi czyha grzech. Kusi cię, lecz ty masz nad nim panować." Rodzaju 4:6,7 Judasz miał wiele lat by w czasie pokusy, nie ulec jej. Faraon miał wiele okazji, a nawet był tuż, tuż, aby posłuchać Mojżesza i wypuścić potomków Abrahama z niewoli. Ezaw, co za lekkomyślność, za miskę soczewicy zrzec się błogosławieństw wynikających z pierworództwa. Jest pewien wspólny mianownik dla Kaina, Ezawa, faraona czy Judasza.

Chcę powiedzieć, że Pan Bóg użył te naczynia, ponieważ wiedział, że ulegną wpływom zła i jakiego dokonają wyboru. Uważam, że Pan Bóg nie przeznacza ludzi, by czynili złe rzeczy, by podejmowali niewłaściwe decyzje, jednak mając doskonałą wiedzę, Pan Bóg wie jaką człowiek podejmie decyzję, czy ulegnie pokusie i w jakim kierunku podąży. Tak było w przypadku Adama i Ewy. Pan Bóg nie przeznaczył ich aby zerwali owoc. Dał im prawo wyboru, ale wiedział w jakim kierunku p
otoczy się ich historia. Dlatego przygotował plan Zbawienia przez ofiarę swojego Syna Jezusa Chrystusa.

Poszła więc zapytać Pana

Pamiętajmy, że Ezaw to potomek Abrahama według ciała, mimo tego nie odziedziczył obietnicy ani przymierza. Tuż przed narod
zeniem Ezawa i Jakuba (Izraela) doszło do pewnej proroczej sytuacji, o której czytamy w Księdze Rodzaju 25: 21-25;

"Izaak modlił się do Pana za żonę swoją
, bo była niepłodna, a Pan wysłuchał go i Rebeka, żona jego, poczęła. A gdy dzieci trącały się w jej łonie, rzekła: Jeżeli tak się zdarza, to czemu mnie to spotyka? Poszła więc zapytać Pana. A Pan rzekł do niej: Dwa narody są w łonie twoim i dwa ludy wywiodą się z żywota twego. Jeden naród będzie miał przewagę nad drugim, starszy będzie służył młodszemu. A gdy nadszedł czas porodu, okazało się, że w jej łonie były bliźnięta. I wyszedł pierwszy, rudy, cały jak płaszcz włochaty; i nazwano go Ezaw. Następnie wyszedł brat jego, a ręką swą trzymał za piętę Ezawa; i nazwano go Jakub."

Antagonizm między bratnimi narodami

Pomimo tego, ze Ezaw wzgardził pierworództwem, Pan Bóg, czytamy to w Jozuego 24:4, dał Ezawowi ziemię w górach Seir, i uczynił z niego wielki naród. Edomici mogli wieść tam spokojne życie. (Powtórzonego Prawa 2:4-6)

Tymczasem czytamy, że potomkowie Ezawa stali się, odwiecznymi wrogami Izraela.W drodze do Ziemi Obiecanej nie pozwolili Izraelitom przejść przez ich terytorium. Antagonizm między bratnimi narodami przerodził się w działania wojenne. Pierwsze konflikty zbrojne Izraelitów z Edomem miały miejsce za czasów panowania królów Saula i Dawida; (który po zdobyciu ich terytoriów okrutnie obszedł się z nimi). (1Sm.14:47; 2Sm.8:14) Odzyskali niezawisłość dopiero po podziale Izraela na Królestwo Północne i Południowe (Juda). Od końca IX w. p.n.e. Edomici. znajdowali się w sferze wpływów państwa asyryjskiego, a po jego upadku – babilońskiego. Po zdobyciu i zburzeniu Jerozolimy przez Nabuchodonozora (587/586 p.n.e.) Edomici wzięli udział w grabieży miasta. Łupili Izrael i zabijali Żydów jeszcze z większą zaciekłością niż Babilończycy, dlatego prorok Abdiasz wypowiedział przeciwko nim proroctwo - klątwę;

„Z powodu gwałtu wobec brata twego, Jakuba, okryje cię hańba i wycięty zostaniesz na wieki. W dniu, gdy stanąłeś przeciwko niemu, w dniu, gdy wrogowie w niewolę brali jego wojska, a cudzoziemcy wkraczali w jego bramy i o Jerozolimę los rzucali – także ty byłeś jak jeden z nich. Nie ciesz się widokiem brata twego w dzień jego nieszczęścia! I nie wyśmiewaj się z synów Judy w dzień ich upadku! I nie pysznij się chełpliwymi słowami w dzień ucisku! Nie wdzieraj się w bramę ludu mojego w dzień jego klęski! Nie ciesz się także widokiem jego nieszczęścia w dzień jego klęski! I nie wyciągaj rąk po jego bogactwa w dzień jego klęski! I nie stawaj na rozstaju dróg dla wygubienia jego ocalonych! Ani nie wydawaj pozostałych z niego przy życiu w dzień ucisku! Albowiem bliski jest dzień Pański przeciwko wszystkim narodom. Jak ty czyniłeś, tak będą postępować wobec ciebie: [odpowiedzialność za] czyny twoje spadnie na twoją głowę”. Księga Abdiasza 1:10-15

W Księdze Ezechiela mamy jeden cały rozdział, zawierający proroctwo przeciwko Edomitom (górze Seir). "Synu człowieczy, zwróć swoje oblicze ku górze Seir i prorokuj przeciwko niej. I powiedz jej: Tak mówi Wszechmocny Pan:Oto Ja jestem przeciwko Tobie, góro Seir, wyciągnę rękę przeciwko tobie i obrócę cię w straszliwe pustkowie. Twoje miasta przemienię w ruiny, ty staniesz się pustkowiem i poznasz, że Ja jestem Pan. Ponieważ żywiłaś wieczną nienawiść i wydałaś synów izraelskich pod miecz w czasie ich niedoli, w czasie ostatecznej kary za ich winę, Dlatego - jakom żyw - mówi Wszechmocny Pan - sprawię, że będziesz krwawić i krew będzie się ścigać; zaiste, przelewem krwi zawiniłaś i krew będzie cię ścigać. (...) Dlatego - jakom żyw - mówi Wszechmocny Pan - postąpię z tobą według twojego gniewu i twojej gorliwości, z jaką ty z nimi postąpiłaś z nienawiści do nich, i dam się poznać pośród ciebie, gdy cię będę sądził." Ezechiela 35 rozdział.

Proroctwo Ezechiela wypowiedziane przeciwko górom Seir (Edomitom) jest traktatem przeciwko antysemityzmowi. Więcej na ten temat w studium proroctwa Ezechiela pod adresem; https://ezechiela.blogspot.com/2016/09/ezechiela-351-15.html

W historii Jakuba i Ezawa trzeba rozgraniczyć wybranie od wzgardzenia [znienawidzenia]

"Umiłowałem WAS - mówi Pan - a wy mówicie: W czym okazałeś nam miłość? Czy Ezaw nie był bratem Jakuba? - mówi Pan - a Ja jednak umiłowałem Jakuba, Ezawa zaś znienawidziłem i spustoszyłem jego góry, i jego dziedzictwo wydałem na łup szakalom pustyni. Choćby Edom mówił: Jesteśmy wprawdzie rozbici, lecz znowu odbudujemy ruiny, to Pan Zastępów mówi: Oni odbudują, lecz Ja zburzę; i nazwą ich krajem bezeceństwa i ludem, na który Pan zawsze się gniewa." Malachiasza 1:2-4

W historii Jakuba i Ezawa trzeba rozgraniczyć wybranie od wzgardzenia [znienawidzenia]. Pan Bóg wybrał Jakuba, zanim Ezaw oddał pierworództwo. Pan Bóg dał Ezawowi ziemię i chciał z jego potomstwa uczynić naród. Być bratnim narodem ludu wybranego to przywilej, mogło to sprowadzić na ten lud błogosławieństwo. Tymczasem czytamy, że Pan Bóg nie tyle wzgardził, co znienawidził Ezawa. Greckie słowo 'emisesa' znaczy znienawidziłem. Mocne słowo. Pan Bóg nienawidzi ludzi nieodpowiedzialnych, lekkomyślnych, którzy za błahe rzeczy gardzą błogosławieństwem Bożym oraz tych, którzy walczą z Izraelem, i źle mu życzą. 

Jakub (Izrael) był dzieckiem obietnicy. Jego uczynki nie były szlachetne, to nie była kryształowa osobowość, dlatego Paweł podkreśla, że Boży wybór nie jest oparty na uczynkach, lecz na suwerennej decyzji Tego któ
ry powołuje.

Aby ktoś z was nie był jak Ezaw

Warto jeszcze pamiętać, że z postawy Ezawa m
ożemy wyciągnąć lekcję dla nas i dla naszych bliskich. Ezaw mógł posłuchać proroctwa przekazanego jego mamie. Mógł tak jak jego mama iść i zapytać Pana. Autor listu do Hebrajczyków napisał; "Przyglądajcie się uważnie, aby nikt nie pozostał z dala od łaski Bożej, aby jakiś korzeń gorzkości rosnący w górę nie wprowadził niepokoju, i żeby przez to nie pokalało się wielu, [spóźniło się, pozbawiło się czegoś] Aby ktoś nie był rozpustny i bezbożny [dokonujący aktu profanacji] jak Ezaw, który za jedną potrawę oddał swoje pierworództwo. Albowiem wiecie, że potem, gdy chciał odziedziczyć błogosławieństwo, został odrzucony,bowiem nie znalazł sposobu zmiany swojego położenia, chociaż ze łzami go poszukiwał." Hebrajczyków 12: 15-17